Spis działów  
      Indeks nazwisk  
      Indeks rzeczowy  
      Kartoteka czasopism  
      Kartoteka teatrów  
      Kartot. wydawnictw  
      Szukaj tytułu/słowa  
      Transliteracja  
 
 
   
   
   
   
English version
English version
 


 

Materiał dostępny za lata 1988-2003

| Spis działów | Indeks nazwisk | Indeks rzeczowy | Kartoteka czasopism |
| Kartoteka teatrów | Kartoteka wydawnictw | Szukaj tytułu |


INFORMACJE SZCZEGÓŁOWE O ZAPISIE

Dział bibliografii:  Literatury obce
 - Literatura powszechna
  - Zagadnienia specjalne (powszechna)
   - Tematy, motywy (powszechna)
Rodzaj zapisu:  książka w haśle rzeczowym
Autor: Bois Jean-Pierre - szczegóły
Dział bibliografii:  Literatura a inne sztuki
Tytuł:  Historia starości. Od Montaigne'a do pierwszych emerytur
Tytuł oryginału:  [Les vieux de Montaigne aux premires retraites]
Osoby współtworzące:  Przeł. Katarzyna Marczewska
Wydawnictwo: Warszawa: Oficyna Wydawnicza "Volumen"
Gdańsk: Wydawnictwo "Marabut"
Rok wydania:  1996
Opis fizyczny książki:  326 s.
Seria wydawnicza:  (Nowa Marianna = La Nouvelle Marianne)
Adnotacje:  [Kontynuacja pracy Georgesa Minois pod tym samym tytułem; zawiera:] Przedmowa. Mowa i lęk [wstęp]. Cz. 1. Czas surowości (1580-1700). 1. Obiektywne wahania XVII stulecia: Znaczenie słów i okresy starości. "Medice" i modice" : spór między zwolennikami humorów i autorami przepisów na długie życie. Pokusa mechanistycznej koncepcji starości. O rejestrach, tontynach i o długości życia. Starzy ludzie i trudna sytuacja demograficzna. 2. Spojrzenia XVII wieku: ciche potępienie: Święci, pustelnicy, apostołowie. Fernando Nino de Guevara, Catherine de Montholon i regentki Fransa Halsa. Starcy Rembrandta. Starzy ludzie w życiu codziennym. Twórczość braci Le Nain. Brzydota i zepsucie przeznaczeniem starych kobiet. Niewybaczalna słabość przeznaczeniem starych mężczyzn: "O mój wieku zgniły...". Druga połowa XVII stulecia: tryumfujące dziedzictwo komedii dell'arte, popularność starych zrzędów i ich miłostki. Gorzki pesymizm końca stulecia. Lekcje optymizmu. 3. Trudno być starym w Europie doby klasycyzmu. Stulecie bez wieku przy pełnieniu urzędów państwowych. Stulecie podeszłego wieku głowy rodziny. Dwa rodzaje rodzin i dwa rodzaje starości w nowożytnej Europie. Klasztor, rzemiosło i notariusz. Starość wykluczona ze społeczeństwa: "Biedak idzie wciąż swoją drogą, gościńcem wiodącym do przytułku". Francuska szansa: starzy wojskowi za czasów Ludwika XIV. Starość wielkiego króla Ludwika XIV. * Cz. II. Czas przychylności (1700-1780). 4. Narodziny starości w XVIII stuleciu. O anatomii i witalizmie. O geronomice, poradnikach starzenia się i szarlatanerii. Wielka synteza starożytnej wiedzy i niewiedzy: Buffon i Encyklopedia. Sędziwy wiek w historii cudownych wydarzeń: pochód stulatków. Wielka epoka polityczna rachmistrzów i odkrycie liczbowego wymiaru starości. Model: starzy ludzie w Szwecji na podstawie prac Wargentina. Starzy ludzie według prac francuskiej szkoły arytmetyki politycznej. Starość narodziła się w roku 1760. 5. Francuski wynalazek dobrego starca. Pójście na dno i pobożność. Rady pani de Lambert. Tradycja sarkazmu i odkrycie starości zastygłej w bezruchu. Tradycja powieściowa i teatralna oraz schyłek popularności starych zrzędów. Akademizm i barok: między Hogarthem a Chardinem. Mądrzy i czerstwi starcy oraz bohater "Roku 2440" [Louis-Sebastiena Merciera]. Zwycięstwo wrażliwości: dobrzy staruszkowie i "jak być dobrą babcią". Jak opowiadano dzieciom o starości. Podział życia na siedmioletnie okresy według Guillaume'a Daignana. 6. Rozmaite postaci starości w XVIII-wiecznej Europie. Starość na szczytach: władza i wiedza. Babki w roli wychowawczyń i patriarchowie w rodzinie. Starość z dala od świata: przykład żeńskich klasztorów. Rodzinny model starości prostych ludzi. Reguły i kruczki w przypadku starości zabezpieczanej kontraktami. Starość zdeklasowana: polityka przywiązania do miejsca stosowana w różnych państwach europejskich. Łóżko, stół, ławka: trzy miejsca spoczynku starości objętej publiczną opieką. Nowa forma dobroczynności: stary człowiek u siebie. Starość przywrócona do godności: europejska polityka emerytur. * Cz. III. Czas uniesień (1780-1830). 7. Święto starych ludzi. 1789: starość nie jest problemem na czasie. 1789-1791: Książę La Rochefoucauld-Liancourt i starość - chwalebne zamierzenia. Starość, nędza i retoryka. 1793: Republika Francuska oddaje cześć starości. Mamy święto. Starość i okresy życia w rewolucyjnym święcie. Starość w teatrach Republiki. Zastęp osiemdziesięciolatków w prowincjonalmym miasteczku. Druga strona medalu, z dala od świątecznych dekoracji. 8. "Młodość, perła czarowna". Młodzież w polityce. Młodzi poeci i śmierć. Od Mozarta do Esproncedy. Różne postaci odrzucenia starości. Czwarty wiek i makrobiotyka. "Życie to kraina, którą starcy widzieli". Goethe, Faust, czas i wiek. Chateaubriand: "U kresu życia leżą gorzkie lata". * Cz. IV. Wiek pozytywny (1830-1914). 9. Niejednorodne dane o pierwszej siwowłosej rewolucji. W kraju pierwszej siwowłosej rewolucji. Problem maltuzjanizmu. Złudny tryumf młodości i trzydzieści milionów starych ludzi w Europie pod koniec XIX stulecia. Słownictwo nowej starości. Interesujący przedmiot badań medycyny: pierwsza patologia wieku starczego. Umiar i zmartwychwstanie mitu wiecznej młodości. Płyny organiczne i moda na Bułgarię. Cudowna reguła ludzi z XXV lub XXX stulecia. 10. Opisy i refleksje XIX wieku: od apologii po klątwę. Starość widziana oczyma XIX stulecia: od malarza do fotografa. Starość u impresjonistów i ekspresjonistów. Królowie Learowie i dorożkarskie szkapy. Najstarszy pies i najpiękniejszy starzec. "Jest dziadkiem bez miary". Pesymizm Schopenhauera. Kopuła życia: chrześcijańskie rozważania pani Swiecziny. Każdy starzec jest Huronem. 11. Postawy starych ludzi w XIX-wiecznym społeczeństwie: od obecności do symbolu. Polityczny spór między pokoleniami. Europa siwych głów. Przemiany tradycyjnej instytucji rodziny. Ostatni z rodu Melouga. Miejsce starych ludzi w nowej mozaice form rodziny. Jeanne Jugan: "Codziennie widuję żyjące w nędzy staruszki... Będę kwestować". Pomoc społeczna, ubezpieczenia, emerytury. Berlin, 1889. Londyn, 1908. Paryż, 1910. Każdy naród ma swego starca: Hugo, Verdi, Tołstoj, Tennyson. * Podsumowanie.
Numer zapisu:  371413 (ZS)

Inne zapisy dotyczące tego materiału: 

recenzja: Środa Magdalena: Czy warto być Dorianem Grayem?. Nowe Książki 1996 nr 12 s. 50-51  szczegóły 
recenzja: Środa Magdalena: Czy warto być Dorianem Grayem?. Nowe Książki 1996 nr 12 s. 50-51  szczegóły